De grootste kennisbank van het HBO

Inspiratie op jouw vakgebied

Vrij toegankelijk

Terug naar zoekresultatenDeel deze publicatie

Welke energieformule is het meest betrouwbaar om het energieverbruik in rust bij volwassen hemodialyse patiënten te schatten?

Rechten:

Welke energieformule is het meest betrouwbaar om het energieverbruik in rust bij volwassen hemodialyse patiënten te schatten?

Rechten:

Samenvatting

Wanneer een diëtist een patiënt goed wil kunnen behandelen is het bepalen van het energieverbruik in rust van belang om vast te stellen of de inname van de patiënt toereikend is voor de behoefte van de patiënt. Het energieverbruik in rust kan gemeten worden met de indirecte calorimetrie maar is tijdrovend en belastend voor de klinische praktijk. In plaats hiervan wordt gebruik gemaakt van energieformules waarmee het energieverbruik in rust geschat wordt. Bestaande energieformules zijn gebaseerd op gezonde personen en mogelijk niet geschikt voor hemodialyse patiënten omdat er verschillende determinanten van invloed kunnen zijn op het energieverbruik in rust. Het doel van dit onderzoek was om te onderzoeken van welke energieformule het geschatte energieverbruik in rust het meest overeenkomt met het energieverbruik in rust gemeten met de indirecte calorimetrie. Materialen en methoden Het energieverbruik in rust werd gemeten met de indirecte calorimetrie (Deltatrac II Datex-Ohmeda) en geschat met zestien verschillende energieformules gebaseerd op de variabelen geslacht, leeftijd, lengte en/of gewicht. De overeenkomst tussen het geschatte en het gemeten energieverbruik in rust werd bepaald met het percentage patiënten waarbij het energieverbruik in rust goed geschat is, de RMSE, de CCC en de Bland and Altman plot. Resultaten In dit onderzoek werd het energieverbruik in rust van vijfentwintig volwassen hemodialyse patiënten onderzocht waarvan 10 vrouwen en 15 mannen. De gemiddelde leeftijd was 55,9±16,2 jaar met een gemiddelde BMI van 27,8±7,5 kg/m2. Gemiddeld schatten de energieformules het energieverbruik in rust bij 51% van de patiënten goed. Alle energieformules onderschatten het energieverbruik in rust, er was dus sprake van een negatieve bias. Een schatting van het energieverbruik in rust met de Harris & Benedict 1919 komt het meest overeen met het gemeten energieverbruik in rust. De Harris & Benedict 1919 heeft een RMSE van 178 kcal/dag en een CCC van 0,821. Het energieverbruik in rust werd met de Harris & Benedict 1919 voor 64% van de patiënten goed geschat. Hierop volgt de Harris & Benedict 1984 met een RMSE van 182 kcal/dag, een CCC van 0,816 en een percentage goed geschat van 60%. Er schijnt bij een hoog energieverbruik in rust gemeten met de indirecte calorimetrie vaker een onderschatting van het energieverbruik in rust voor te komen met een energieformule en omgekeerd bij een laag gemeten energieverbruik in rust vaker een overschatting. Conclusie en aanbevelingen Uit dit onderzoekt blijkt dat de Harris & Benedict 1919 de energieformule is die het meest betrouwbaar is om bij volwassen hemodialyse patiënten het energieverbruik in rust te schatten. Wanneer men vermoedt dat de patiënt een hoog energieverbruik in rust heeft, de patiënt bijvoorbeeld een jonge man is en veel comorbiditeit zoals diabetes mellitus, inflammatie en hyperparathyroidie heeft, is het aan te bevelen om er rekening mee te houden dat de energieformule het energieverbruik in rust onderschat. Er is meer onderzoek nodig naar het energieverbruik in rust bij hemodialyse patiënten en de invloed die ziektegerelateerde factoren hierop hebben om zo een toepasselijke energieformule te ontwikkelen voor hemodialyse patiënten. Tot die tijd volstaat het gebruik van de Harris & Benedict 1919 om bij hemodialyse patiënten het energieverbruik in rust te schatten.

Toon meer
OrganisatieHogeschool van Amsterdam
InstituutBewegen, Sport en Voeding
Gepubliceerd in
Jaar2011
TypeBachelorscriptie
TaalNederlands

Op de HBO Kennisbank vind je publicaties van 25 hogescholen

De grootste kennisbank van het HBO

Inspiratie op jouw vakgebied

Vrij toegankelijk