De grootste kennisbank van het HBO

Inspiratie op jouw vakgebied

Vrij toegankelijk

Terug naar zoekresultatenDeel deze publicatie

'Het is al complex genoeg' : Het begeleiden van cliënten met een complexe posttraumatische stressstoornis, naar aanleiding van chronische traumatisering in de jeugd, tijdens de eerste fase van een fasegerichte behandeling

Rechten:

'Het is al complex genoeg' : Het begeleiden van cliënten met een complexe posttraumatische stressstoornis, naar aanleiding van chronische traumatisering in de jeugd, tijdens de eerste fase van een fasegerichte behandeling

Rechten:

Samenvatting

Het onderzoek was gericht op de beantwoording van het kennishiaat dat zich voordoet bij Instelling K, een klinische afdeling voor cliënten met complexe posttraumatische stressstoornis (CPTSS) naar aanleiding van chronische traumatisering in de jeugd. De behandeling die aan deze doelgroep wordt gegeven is driedelig gefaseerd, waarbij de SPH'ers een belangrijke taak vervullen in de eerste fase: veiligheid en stabilisatie. Aangezien meerdere cliënten blijken te destabiliseren in de tweede fase, de fase van het verwerken van traumatische herinneringen, is er binnen dit onderzoek gezocht naar handvatten om deze doelgroep beter te kunnen begeleiden. De centrale vraagstelling van het onderzoek luidde: "Op welke wijze kan de SPH'er van Instelling K de cliënten met een complexe posttraumatische stressstoornis het beste ondersteunen in de eerste fase van een fasegerichte behandeling, veiligheid en stabilisatie, zodat zij een betere overgang kunnen maken naar de tweede fase? Het doel van het onderzoek was het verkrijgen van inzicht in en kennis van belangrijke facetten die nodig zijn om deze doelgroep te kunnen ondersteunen. Er zijn antwoorden gezocht met betrekking tot het ontstaan en de werkingsmechanismes van de symptomen van CPTSS, de houding die de SPH'er het beste dient aan te nemen, wat overdracht en tegenoverdracht inhoudt en hoe hij hier mee om kan gaan, welke technieken de SPH'er in de eerste fase kan inzetten en hoe hij (preventief) om kan gaan met compassiemoeheid. Om deze doelgroep het beste te kunnen ondersteunen dient de SPH'er twee doelen te bereiken: het aangaan van de therapeutische relatie en symptoomreductie bewerkstelligen bij de cliënt. Om dit te kunnen bereiken dient hij kennis te hebben van de symptomen, waarbij eveneens rekening gehouden dient te worden met de houding die hij aanneemt. Symptomen ontstaan en worden in stand gehouden door een proces van klassieke- en operante conditionering. Vermijdingsgedrag wordt in stand gehouden door hoofdzakelijk een cognitief component. De therapeutische relatie vergt tijd en is uniek. De SPH'er kan het beste de 'limited reparenting' houding aannemen, die zich kenmerkt door zorg, geborgenheid en grenzen. Het teruggeven van macht werkt helend voor de cliënt. Overdracht en tegenoverdracht kan als communicatiemiddel worden gebruikt waarbij eveneens intervisie een belangrijke rol speelt. Er zijn technieken aangeboden aangeboden die de SPH'er kan inzetten in de groep, zowel met betrekking tot het hanteren van crisissituaties als het doorbreken van herbelevingen. Daarnaast kan de SPH'er de 'Stage of Change' inzetten om motivatie en inzicht in (problematisch) gedrag te stimuleren. Daarnaast zijn er muzisch-agogische middelen geopperd. Compassiemoeheid uit zich in een veranderd wereldbeeld van de SPH'er, dat men 'Vicarious traumatization' noemt. Daarnaast kunnen er symptomen bij de SPH'er ontstaan die lijken op die van de cliënt. Er zijn signalen aangegeven die collega's kunnen herkennen. De SPH'er kan hier preventief mee omgaan door te zorgen voor zelfzorg en een bevredigend bestaan creëren naast het werk. Tenslotte zijn er aanbevelingen gegeven op verschillende niveaus ten behoeve van de cliënt.

Toon meer
OrganisatieHogeschool van Amsterdam
InstituutMaatschappij en Recht
Gepubliceerd in
Jaar2015
TypeBachelorscriptie
TaalNederlands

Op de HBO Kennisbank vind je publicaties van 25 hogescholen

De grootste kennisbank van het HBO

Inspiratie op jouw vakgebied

Vrij toegankelijk