Samenvatting

Dit paper onderzoekt de verandering in kosten voor leveranciers met eigen vervoer wanneer zij hun klanten in de stad niet zelf bevoorraden maar de goederen afleveren bij een logistieke stadshub. Hoewel de kosten van het gebruik van een stadshub al vaker zijn onderzocht, zijn de financiele effecten voor individuele leveranciers zelden gekwantificeerd, terwijl zij veelal beslissen over de wijze van transport. De studie vult dit kennishiaat door kwantitatief in kaart te brengen wat de veranderingen zijn van de kosten van het eigen vervoer, waarbij rekening wordt gehouden met verschillen in voertuigtypen, aantal stops, leverfrequenties, volumes en parkeer-/laad-/lostijden. Hiervoor wordt een eenvoudig toepasbare rekenmethodiek gepresenteerd, die wordt toegepast op drie cases met verschillende producten: souvenirs, drank en linnen. De data is verzameld bij deelnemers van het probeeraanbod “Gebundelde bevoorrading De Rode Loper in Amsterdam” met als stadshub City Hub in Amsterdam. Voor elk van hen zijn een baseline-scenario (zelf bevoorraden) en een stadshub-scenario (afleveren bij City Hub) doorgerekend. De uitkomsten tonen in alle drie de cases een kostenbesparing op het eigen vervoer, maar de (relatieve) omvang van de besparing verschilt per type leverancier. De casestudie suggereert dat leveranciers met veel stops en beperkte volumes per adres de grootste kans hebben op een rendabele samenwerking met een stadshub. De rekentool biedt een startpunt voor stakeholders om in gesprek te gaan over de financiele effecten en (on)mogelijkheden van een stadshub. Gedegen besluitvorming, waarbij strategische keuzes over het wagenpark, voorraadlocaties en de inzet van personeel worden afgewogen, vraagt echter om een hogere mate van rekencomplexiteit, uitgebreidere dataverzameling en een grotere tijdsinvestering.