Samenvatting

Het onderzoek richt zich op de mogelijkheden om multifunctionele landbouw binnen gemeentelijke omgevingsplannen meer ontwikkelruimte te bieden. Centraal staat de eis dat nevenactiviteiten ondergeschikt moeten blijven aan de agrarische hoofdfunctie. Uit onderzoek bij twaalf gemeenten en uit jurisprudentie blijkt dat deze ondergeschiktheid niet eenduidig wordt gedefinieerd en vaak wordt gekoppeld aan oppervlakte of financiële omvang. Gemeenten hanteren de eis vooral om verlies van de agrarische functie en ongewenste niet-agrarische ontwikkelingen in het buitengebied te voorkomen. Hoewel de Omgevingswet gemeenten ruimte biedt, vormen provinciale beleidskaders in de praktijk een belangrijke beperking.Multifunctionele landbouw wordt door gemeenten overwegend als wenselijk beschouwd voor de vitaliteit en het behoud van het buitengebied.Een gebiedsgerichte benadering en maximale oppervlakten kunnen meer ontwikkelruimte bieden zonder ongewenste ruimtelijke effecten te veroorzaken.