Samenvatting

Zorgen over gebrekkige studentbetrokkenheid zijn van alle tijden – maar ze klinken vandaag luider dan ooit. Lege collegezalen, minimale voorbereiding, een consumptieve houding tegenover de studie: docenten in het hoger onderwijs herkennen het beeld. De gebruikelijke reacties – aanwezigheidsplicht, activerende werkvormen, meer flexibiliteit – pakken echter vooral de symptomen aan. In dit hoofdstuk kies ik een ander perspectief. Geïnspireerd door John Dewey onderzoek ik hoe bredere maatschappelijke verschuivingen de kwaliteit van studentbetrokkenheid beïnvloeden, en waarom het dominante begrippenkader van 'student engagement' tekortschiet om die kwaliteit te vatten. Vervolgens introduceer ik resonantie – een begrip van de socioloog Hartmut Rosa – als een rijkere manier om te denken over wat betekenisvolle betrokkenheid in het onderwijs inhoudt. Resonantie is daarbij geen nieuwe werkvorm of didactische techniek, maar een kwaliteit van de relatie tussen studenten, docenten en de wereld van kennis – een laag dieper dan de vorm. Het hoofdstuk sluit af met een aantal denkrichtingen om die kwaliteit mogelijk te maken.