Samenvatting

‘Walking the extra mile’ Hoe beleidsnetwerken Internationale Organisaties
aantrekken in Genève, Den Haag, Wenen en Kopenhagen (1995-2015)
Het aantal Internationale Organisaties is de afgelopen decennia toegenomen, evenals
het aantal steden dat deze graag wil aantrekken. Internationale Organisaties (vanaf
hier IO’s) brengen welvaart, een betere reputatie en werken vaak als een magneet
voor andere internationale instellingen, non-gouvernementele organisaties (Ngo’s),
ondernemingen, mensen en activiteiten. De concurrentie tussen steden om hier een
graantje van mee te pikken is toegenomen. Zodra er een IO ‘op de markt komt’, op zoek
is naar een vestigingsplaats, komen potentiële steden en gastlanden in actie, maar een
vaste procedure ontbreekt, en van strategie is ook niet altijd sprake. Dit proefschrift
gaat over hoe beleidsnetwerken in kleine tot middelgrote, West-Europese steden, IO’s
aantrekken. De onderzoeksvraag is: Wat bepaalt het succes en falen van beleidsnetwerken
in kleine tot middelgrote West-Europese gaststeden bij het aantrekken van Internationale
Organisaties? Door middel van een analyse van acht casestudies van mislukte en succesvol
aangetrokken IO’s probeer ik deze vraag te beantwoorden. Het onderzoek richt zich op
IO’s met mondiale activiteiten en niet op bijvoorbeeld IO’s die zijn opgezet door de EU
voor regionale taken.