Samenvatting

De Crisiskaart en de daaruit voortgekomen Hulpkaart zijn beide een hulpmiddel voor mensen die in een situatie (kunnen) komen waarin zij niet weten wat te doen of te zeggen, door een psychische aandoening, of andere oorzaken, zoals een licht verstandelijke beperking, dementie, of een fysieke aandoening zoals diabetes of epilepsie. Beide kaarten bevatten beknopte informatie over de persoon, hoe deze bejegend en geholpen wil worden, en wie gebeld kan worden in situaties waarin iemand dat zelf niet goed kan aangeven. In het voorjaar van 2025 startte de pilot ‘Implementatie Hulp- en Crisiskaart’ van de Kenniswerkplaats Onbegrepen Gedrag Zaanstreek-Waterland. Binnen deze pilot richten de Kenniswerkplaats en ervaringsdeskundigenorganisatie De Hoofdzaak zich op uitrol van de Hulp- en Crisiskaart in de regio.1 Het lectoraat Stedelijk Sociaal Werk (Hogeschool van Amsterdam) voert onderzoek uit naar (verwachtte) effecten en randvoorwaarden voor de implementatie van de Hulp- en Crisiskaart in de regio. Deze publicatie bevat de bevindingen van het eerste deel van dit onderzoek, namelijk een Theory of Change (ToC) of verandertheorie van de kaarten op basis van huidige inzichten uit de literatuur en bestaande praktijken elders in het land. Het tweede deel van het onderzoek richt zich op het aanpassen van deze ToC naar de regio op basis van interviews met stakeholders