Samenvatting

Voor (Knie-)Enkel-Voetorthesen ((K)EVO’s) met scharnieren is een nauwkeurige uitlijning essentieel om problemen tijdens het gebruik te voorkomen. Door technologische ontwikkelingen binnen de orthopedie worden steeds meer modellen digitaal gecorrigeerd en vervolgens als schuimmodellen gefreesd. Binnen OIM ontbreekt echter een geschikte methode om in deze schuimmodellen de scharniergaten nauwkeurig uit te lijnen. Het huidige handmatige boorproces leidt regelmatig tot onnauwkeurigheden. Een eerder ontwikkelde opstelling in Noordwijkerhout bood hiervoor onvoldoende garantie, omdat de scharnieren niet altijd parallel aan de horizon werden geboord. Een foutbestendige en reproduceerbare methode is daarom noodzakelijk.  

Het doel van dit project was om een proces te ontwikkelen waarmee adviseurs scharnieren nauwkeuriger kunnen uitlijnen binnen het bestaande productieproces van OIM. De centrale onderzoeksvraag luidde: “Hoe kan de uitlijning van scharnieren op schuimmodellen passend binnen het huidige productieproces uitgevoerd worden?”

In de analysefase zijn observaties uitgevoerd om de knelpunten en verwachtingen van adviseurs en productiemedewerkers in kaart te brengen. Door het boren vanaf twee zijden sluiten de gaten niet altijd exact op elkaar aan. Voor de productie is het noodzakelijk dat er een adapterhulsel wordt geplaatst, dat voorkomt dat het blokje in het schuim draait en zorgt dat de gaten goed op elkaar uitlopen. Daarnaast is literatuuronderzoek gedaan naar de scharnierpositie. Voor het enkelscharnier moet de compromis-as van de tibia het distale uiteinde van de fibula kruisen. Het kniescharnier moet volgens specificaties van leveranciers geplaatst worden. Deze inzichten vormden de basis voor eisen en wensen van het nieuwe proces.   

Tijdens het project is een nieuwe opstelling ontwikkeld die op meerdere assen instelbaar is en geschikt is voor het merendeel van de schuimmodellen. De opstelling voldoet aan vrijwel alle eisen, met uitzondering van het boren van een gat van minimaal 200 mm door de knie. Een alternatieve boor hapte te veel in het schuim, waardoor uiteindelijk is gekozen voor een langere speedboor. Het adapterhulsel voldoet aan alle eisen, al vraagt het uitlijnen ervan wat extra tijd en aandacht. De wens om het scharnier naar anterior of posterior te verplaatsen kon niet worden gerealiseerd.  

De opstelling vormt een veelbelovend concept voor OIM, maar verdere ontwikkeling is noodzakelijk. De constructie moet worden verstevigd om stabiliteit tijdens het boren te waarborgen, en het schuimmodel moet beter worden gefixeerd om verschuiven te voorkomen. Daarnaast is vervolgonderzoek gewenst naar het bepalen van de uitlijning tijdens het digitale correctieproces en naar de mogelijkheid om scharniergaten met de freesmachine te frezen zonder het huidige productieproces te verstoren.