Samenvatting

**Inleiding**

Ondervoeding bij thuiswonende ouderen is een groeiend en complex probleem, zowel wereldwijd als in Nederland. Door de multifactoriële aard en fragmentatie van zorg wordt signalering bij ouderen die wijkverpleging ontvangen vaak gemist of vertraagd. Dit onderzoek richt zich op het verbeteren van vroegtijdige signalering van ondervoedingbinnen de wijkverpleging. Het doel is het ontwikkelen van een innovatieve aanpak voor vroegsignalering van ondervoeding, waarmee wordt beoogd de kwaliteit van zorg en zelfredzaamheid van ouderen te verbeteren.

**Methode**

Binnen dit ontwerpgericht onderzoek zijn kwalitatieve dataverzamelingsmethoden toegepast, waaronder een literatuurstudie (n=7), diepte-interviews (n=3) en

semigestructureerde interviews (n=6). Deze combinatie maakte datatriangulatie mogelijk en verhoogde de betrouwbaarheid van de bevindingen. De verzamelde data zijn

thematisch geanalyseerd en geïntegreerd.

**Resultaten**

De resultaten tonen aan dat er meerdere screeningsinstrumenten beschikbaar zijn om ondervoeding in de wijk te signaleren. Interviews laten zien dat huidige signalering vooral plaatsvindt op basis van observaties zonder screeningsinstrument en nog niet structureel is ingebed. Belemmerende factoren zijn onder andere tijdsdruk, beperkte kennis, onduidelijke verantwoordelijkheden en onvoldoende samenwerking. Alle geïnterviewden benadrukken het belang van meer structuur, multidisciplinaire samenwerking en scholing. Digitale ondersteuning en duidelijke werkafspraken worden gezien als belangrijke voorwaarden voor verbetering.

**Conclusie**

Dit onderzoek toont aan dat bestaande screeningsinstrumenten bruikbaar zijn, maar betere inbedding vereisen in het zorgproces. Het ontwikkelde stroomschema

ondervoeding biedt hier mogelijk een passende en integrale aanpak voor, gericht op signalering, opvolging en samenwerking. Een interprofessionele en gestructureerde

werkwijze blijkt essentieel voor implementatie binnen de eerstelijnszorg.