Samenvatting

Ernstige traumatisering in de jeugd leidt tot chronische verstoring van het integratief vermogen van een kind, waardoor opdeling (fragmentatie) ontstaat en in stand gehouden wordt. Binnen de geestelijke gezondheidszorg is kennis over fragmentatie beperkt. Verdeeldheid over de oorzaak en behandeling zorgt voor verwarring bij therapeuten en inadequate zorg voor cliënten. In de dramatherapeutische methode Developmental Transformations (DvT) wordt fragmentatie bij vrouwen met vroegkinderlijk trauma herkend via gedrag, contact en lichaamsreacties, hoe subtiel en klein ook.
Veel cliënten weten zelf niet bewust van hun verdeeldheid of houden het voor zich, waardoor fragmentatie schuilgaat achter andere diagnoses zoals persoonlijkheidsproblematiek. In DvT staat het opbouwen van een veilige, belichaamde therapeutische relatie centraal. In het hier en nu wordt met fragmentatie gewerkt via spel, beweging en contact. Het opbouwen van een vertrouwensband biedt
ruimte om de verschillende delen van de cliënt te herkennen en hiermee te ‘spelen’. Tempo, veiligheid, en regie voor de cliënt zijn cruciale aspecten. Dit vraagt om een flexibele inzet van DvT, aangevuld met regulatie en psycho-educatie.
Het werken met overdracht en tegenoverdracht is essentieel: gevoelens die opkomen worden niet alleen herkend, maar ook in spel gebracht, wat zorgt voor congruentie en gelijkwaardigheid. Scholing in fragmentatie en resonantie is belangrijk om therapeuten vaardig en zelfbewust te maken. Een goed getrainde therapeut binnen DvT maakt van de cliënt een actieve deelnemer in haar herstelproces. Zij leert omgaan met trauma, ervaart veiligheid in de relatie en verbetert de integratie. DvT lijkt effectief te
kunnen worden ingezet, zowel in de stabilisatiefase als bij traumaverwerking.