Samenvatting

Deze thesis onderzoekt het gebruik van bedhekken als vrijheidsbeperkende interventie binnen de verpleegkundige zorg, met als doel inzicht te verkrijgen in de relatie met valincidenten en de afwegingen van verpleegkundigen tussen veiligheid en bewegingsvrijheid. 

In het theoretisch kader wordt ingegaan op de belangrijkste begrippen en bestaande literatuur rondom de gehele thesis. Hierbij wordt er aandacht besteed aan zoekstrategieën en gebruikte databanken. Daarnaast worden vermijdbare valincidenten, risicofactoren en verschillende preventieve interventies besproken. Ook wordt ingegaan op de inzet van vrijheidsbeperkende interventies, zoals bedhekken, inclusief de bijbehorende gevolgen en ethische afwegingen. Tot slot worden de relevante wet- en regelgeving en het belang van multidisciplinaire besluitvorming toegelicht.  

Voor dit onderzoek is een kwalitatieve methode toegepast, waarbij semigestructureerde interviews zijn afgenomen onder acht verpleegkundigen werkzaam op twee verpleegafdelingen binnen een ziekenhuis. De verkregen data zijn geanalyseerd middels thematische analyse. 

Uit de resultaten blijkt dat bedhekken voornamelijk worden ingezet bij valgevaar, onrust, verwardheid en verminderde mobiliteit. Verpleegkundigen proberen hierbij een balans te vinden tussen veiligheid en autonomie, waarbij veiligheid vaak prioriteit krijgt. Tegelijkertijd tonen de resultaten aan dat de inzet van bedhekken niet altijd bewust gebeurt en soms beïnvloed wordt door routine, werkdruk en beperkte kennis. Daarnaast worden alternatieven overwogen, maar deze zijn niet altijd haalbaar of effectief in de praktijk. 

De conclusie is dat de effectiviteit en geschiktheid van bedhekken sterk afhankelijk is van patiënt specifieke factoren en zorgvuldige afwegingen. Hoewel verpleegkundigen streven naar het minimaliseren van vrijheidsbeperking, blijft de balans tussen veiligheid en autonomie complex. 

Aanbevolen wordt om de kennis en bewustwording rondom vrijheidsbeperkende interventies te vergroten door middel van scholing, betere toegankelijkheid van protocollen en het versterken van structurele evaluatiemomenten, zodat meer evidence-based en patiëntgerichte zorg kan worden geboden.