Samenvatting

Telemetrie is een vorm van continue hartbewaking waarbij het hartritme van patiënten op afstand wordt gemonitord. In de klinische praktijk leidt deze bewaking vaak tot een hoge frequentie aan alarmen, waarvan een groot deel vals-positief of niet-actiegericht is. Deze overvloed aan alarmen kan leiden tot alarmmoeheid bij verpleegkundigen, wat een risico vormt voor de patiëntveiligheid en de kwaliteit van zorg.

Het doel van dit onderzoek is om inzicht te krijgen in hoe alarmmoeheid ontstaat op telemetrieafdelingen binnen een academisch ziekenhuis en welke factoren hierop van invloed zijn. Daarnaast wordt onderzocht welke alarmen worden genegeerd of opgevolgd, welke belemmerende en bevorderende factoren hierbij een rol spelen en hoe deze alarmmoeheid kan worden verminderd.

Er is een kwalitatief onderzoek uitgevoerd op twee telemetrieafdelingen (cardiologie en cardio-thoracale chirurgie). De dataverzameling bestond uit semigestructureerde interviews met verpleegkundigen en niet-participerende observaties op de werkvloer. De data is geanalyseerd volgens de coderingsmethode van Baarda, De Goede en Teunissen, waarbij open en axiaal coderen is toegepast om thema’s en patronen te identificeren. Triangulatie is gebruikt om de betrouwbaarheid van de resultaten te versterken.

Uit het onderzoek blijkt dat verpleegkundigen regelmatig alarmmoeheid ervaren, vooral tijdens drukke momenten zoals ochtendzorg en late diensten. Veel alarmen blijken niet-klinisch relevant, waardoor alarmen sneller worden weggedrukt. Respondenten noemen oplossingen zoals aangepaste alarmgrenzen, technische optimalisaties, buddy-systemen en duidelijke protocollen. Daarnaast zijn praktische scholing, betere patiënteninstructie, kwalitatief materiaal en nauwere samenwerking met artsen belangrijke verbeterpunten.

Alle respondenten ervaren in meer of mindere mate alarmmoeheid. Uit het onderzoek blijkt dat alarmmoeheid op telemetrieafdelingen kan worden verminderd door een combinatie van technische, organisatorische en educatieve maatregelen. Technische verbeteringen, duidelijke werkafspraken, betere samenwerking tussen verpleegkundigen en artsen en praktijkgerichte scholing dragen bij aan het verminderen van foutieve alarmen en het verbeteren van patiëntveiligheid. Alarmmoeheid blijkt daarmee een multidimensionaal vraagstuk dat vraagt om een geïntegreerde aanpak binnen de klinische praktijk.