Samenvatting

Het belang van het leren creëren van een expressieve uitvoering is een veelbesproken onderwerp in het muziekonderwijs. Het proces waarmee musici ‘expressiviteit’ ontwikkelen, is echter nog onderbelicht. Deze studie onderzocht de impact van improvisatietheater als instructiemiddel voor het ontwikkelen van expressieve vaardigheden in een context van hoger muziekonderwijs. Tijdens een cursus van tien sessies hebben acht masterstudenten zich verdiept in improvisatietheatertechnieken, waarbij ze leerden fictieve personages, een breed scala aan emoties en verzonnen verhalen te vertolken terwijl ze op hun instrumenten speelden. Door middel van deze oefeningen werden de deelnemers aangemoedigd om hun focus te verleggen van technische nauwkeurigheid – ‘hoe kan ik dit correct spelen?’ – naar expressieve intentie – ‘wat wil ik met dit stuk overbrengen?’. Deze aanpak had tot doel hen nieuwe manieren aan te reiken om zich te verbinden met hun repertoire en meer flexibiliteit te bieden om hun motorische gedrag aan te passen aan de technische en expressieve vereisten van elk muziekstuk.De bevindingen van dit onderzoek tonen aan dat musici door deze ervaringen nieuwe manieren ontdekten om te bewegen, te voelen en hun muzikale repertoire te begrijpen, wat zelfs leidde tot nieuwe geluidskwaliteiten. Deze verkenningen zorgden uiteindelijk voor een sterkere verbinding tussen beweging en geluid en onderstreepten de cruciale rol van het lichaam bij het onderwijzen van expressieve muziekuitvoering. Bovendien benadrukken ze het belang van het creëren van een ruimte voor experimenten binnen het formele onderwijs, waar muzikanten verder kunnen kijken dan de rigide ‘succes/mislukking’-mentaliteit. In deze setting worden fouten en technische nauwkeurigheid secundair, waardoor uitvoerende kunstenaars zich kunnen losmaken van aangeleerde kaders en beperkende technieken, wat hen uiteindelijk helpt bij het ontwikkelen van een zelfverzekerde houding ten opzichte van optreden en een meer persoonlijke, authentieke expressiviteit.