Samenvatting

Stigma vormt een belangrijke barrière in het persoonlijke herstelproces van mensen met onbegrepen gedrag. Dit case report beschrijft het verhaal van een 56-jarige man die voorafgaand aan zijn opname worstelde met (zelf)stigma: een geïnternaliseerd gevoel van afwijking, waarbij mensen negatieve stereotypes op zichzelf toepassen. Tijdens de opname werd dit gevoel versterkt door institutionele interacties die weinig ruimte boden voor betekenisgeving of autonomie. Na ontslag verdiepte het zelfstigma zich tot zelfverachting en sociale vermijding. De context van een herstelruimte, gekenmerkt door gelijkwaardigheid en erkenning, bood een keerpunt. Daar kon hij zijn verhaal herformuleren, opnieuw sociale betekenis ervaren, waardoor destigmatisering kon optreden. De casus laat zien dat stigma niet alleen ontstaat in de blik van de ander, maar versterkt wordt door iemands eigen zelfbeeld. Contexten waarin sociale rollen kunnen verschuiven en mensen opnieuw als volwaardig lid van de samenleving worden erkend zijn helpend voor persoonlijk herstel. De ervaring is opgetekend uit een diepte-interview; het volledige herstelverhaal is eveneens te lezen in dit tijdschrift.